En hoewel ik, als ik uit het raam kijk, buiten een grote grijze sombere wereld zie, schijnt hier binnen al een paar dagen de zon.
Het gaat goed. Ik dúrf het bijna niet hardop uit te spreken, bang voor een terugval, maar het gaat ècht goed! Al tien dagen!
Roos heeft al tien dagen niet tot nauwelijk aanvallen gehad. Ze is super helder. Super energiek. En over het algemeen blij. Hoewel ze, nu ze zo helder is, ook behoorlijk ontevreden kan zijn wanneer iets niet gaat zoals ze wil. Ze loopt stabiel en heeft langer aandacht voor de dingen om zich heen. Zo speelt ze weer gericht met een speelgoed telefoon, reageert meer op mensen en lacht hardop om de dingen die ze ziet. Ze geniet. En Erik en ik ook! En mijn ouders... Want die krijgen het, nu ze naast ons wonen, ook volop mee.
Het nieuwe huis is fijn. Zo fijn! Roos heeft de ruimte om rond te stappen en veilig te spelen. We hoeven haar veel minder te tillen en wanneer het niet goed met haar gaat is ze heel dichtbij (en hebben we goed zicht op haar).
Hoewel we hadden afgesproken dat de tussendeur (tussen de woning van ons en mijn ouders) in principe dicht (op slot) zou blijven, staat hij tot nu toe nog steeds open (niet op slot). Uiteraard kloppen we netjes wanneer we naar de buren gaan en andersom. Het voelt nog een beetje alsof we samen op vakantie zijn.... en ik hoop dat we dat gevoel heel lang vast kunnen houden!
It's a beautiful day
The sun is shining
I feel good
And no-one's gonna to stop me now, oh yeah
It's a beautiful day
I feel good, I feel right
And no-one, no-one's gonna stop me now, mama
Sometimes I feel so sad, so sad, so bad
But no-one's gonna stop me now, no-one
It's hopeless, so hopeless to even try
Queen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten