Jasmijn is mijn lieve bonusdochter. Ze is het eerste kind van Erik en de grote zus van Roos en Morris. Toen ik haar leerde kennen was ze 5 jaar. Inmiddels is ze een grote meid van alweer 11 jaar.
Toen Jasmijn wat jonger was had ze een kinderlijke mening over mensen met een beperking. Helaas niet altijd een even genuanceerde mening. Haar mening was gebaseerd op wat ze zag en was de mening van een kind dat niet beter wist. Inmiddels weet Jasmijn wèl beter.... Jasmijn is een zogenaamde brus geworden.
In deze nieuwe wereld worden broers of zussen van 'bijzondere' kinderen 'brusjes' genoemd. Het woord brus komt van de woorden broer en zus. Als brus maak je deel uit van een gezin waarbij het er thuis net even wat anders aan toe gaat. Je bijzondere broer of zus heeft meer aandacht en zorg nodig. Soms moet je als brus een handje meehelpen en je hebt als brus af en toe wat extra geduld nodig. Jasmijn is dus een brus. En wàt voor één!!! Ik geniet als ik haar liefdevol met Roos (en trouwens ook met Morris) om zie gaan.
Jasmijn had een kinderlijke mening over mensen met een beperking, maar haar mening is voor een groot deel bijgesteld. Jasmijn is ten eerste ouder (en wijzer ;-) ) geworden en ten tweede heeft ze nu een zusje met een beperking. Het mooie is dat Jasmijn ervaart dat Roos voor haar nog steeds 'gewoon' Roos is. Roos is niet gek of raar. En met die zin sloot ze haar prachtige werkstuk over 'Mijn zusje Roos met Lennox-Gastaut' af.
Nieuwsgierig? Klik op de onderstaande link...
Werkstuk 'Mijn zusje Roos met Lennox-Gastaut'
De wereld op z'n kop....
maandag 28 april 2014
maandag 21 april 2014
Contact
Op 10 mei 2013 schreef ik in mijn dagboek: "Maak me zorgen om Roos. Om haar ontwikkeling... Ze valt steeds meer op. Lijkt steeds meer in haar eigen wereldje. En ik ben zóóóó bang dat ik het contact met haar verlies.".
We zijn nu bijna een jaar verder en de angst die ik toen had, is werkelijkheid geworden. Ik ben het contact met Roos min of meer verloren.
Voor een jaar terug zag Roos mij als haar mama. Wanneer ik haar bijvoorbeeld van de crèche kwam halen, kwam ze naar me toe kruipen of begroette me met een blije lach als ze in de stoel zat. Als ik haar spulletjes dan nog moest pakken en dus even weg liep, kon ze heel hard gaan huilen. Soms had ze 's morgens moeite met afscheid nemen en klampte ze zich aan me vast. En dikwijls gebeurde het dat Roos zich alleen door mij liet troosten wanneer ze bijvoorbeeld gevallen was.
We zijn nu amper een jaar verder en alles is anders. Roos leeft in haar eigen wereldje. Ze maakt nauwelijks oogcontact en kijkt vaak dwars door of langs je heen. Ze zoekt op haar manier wel contact, maar ze lijkt geen onderscheid te maken tussen mensen. Ze laat zich net zo makkelijk door jou troosten, als door mij. Ze vlijt zich net zo makkelijk tegen jou aan als ze moe is, als tegen mij. En reageert niet anders op jou dan op mij, wanneer ze wordt opgehaald van Ilmarinen. Ik betwijfel of Roos mij nog als haar mama ziet en dat doet vreselijk veel pijn.
Maar gisteravond gebeurde er iets bijzonders.....
Zoals iedere avond ging ik voordat ik naar bed ging even bij Roos kijken. Meestal slaapt Roos. Vaak kijk ik even in stilte naar haar, stop ik haar weer goed onder de dekens en sluip zachtjes haar kamer uit. Maar dit keer lag Roos heel stil en wakker in haar bed. Ze keek naar me. Niet door of langs me heen, nee, ze keek echt naar me. Ik opende het deurtje van haar bed en toen ik haar liefdevol over haar bolletje aaide pakte ze mijn hand vast en drukte die tegen haar wang. Meestal leidt ze je hand direct naar haar mond om er mee te spelen, maar nu pakte ze mijn hand 'gewoon' vast. En ze bleef hem stevig vast houden. Toen ik mijn hand terug wilde trekken pakte ze hem nóg steviger vast. Door een warme golf van moederliefde had ik de behoefte om haar dicht tegen me aan te houden. Ik ging op haar bed zitten en nam haar op schoot. En daar bleven we een poosje zitten. In het donker en de stilte. Roos bleef heel rustig tegen me aan zitten. Haar hoofdje tegen mijn borst. Toen ik haar weer terug wilde leggen, sloeg ze haar armpjes om mijn nek en drukte zich stevig tegen me aan. Ze wilde niet terug in bed. Ik probeerde haar nogmaals neer te leggen en ze klampte zich nóg steviger aan mij vast. En toen begon ze heel zielig te huilen. En ik werd overspoeld door een intens gevoel van blijdschap en liefde....
Een jaar geleden zou ik er niet aan toegegeven hebben en had ik haar weer terug gelegd in bed en haar maar even laten huilen. Ze moest immers slapen, het was laat. Maar nu kon ik niet anders dan haar mee naar beneden nemen en Erik te vertellen over dit mooie moment. Het was zo'n zeldzaam, maar gouden moment, waar ik hopelijk nog heeeeeel lang een warm gevoel van krijg als ik er aan denk!
We zijn nu bijna een jaar verder en de angst die ik toen had, is werkelijkheid geworden. Ik ben het contact met Roos min of meer verloren.
Voor een jaar terug zag Roos mij als haar mama. Wanneer ik haar bijvoorbeeld van de crèche kwam halen, kwam ze naar me toe kruipen of begroette me met een blije lach als ze in de stoel zat. Als ik haar spulletjes dan nog moest pakken en dus even weg liep, kon ze heel hard gaan huilen. Soms had ze 's morgens moeite met afscheid nemen en klampte ze zich aan me vast. En dikwijls gebeurde het dat Roos zich alleen door mij liet troosten wanneer ze bijvoorbeeld gevallen was.
We zijn nu amper een jaar verder en alles is anders. Roos leeft in haar eigen wereldje. Ze maakt nauwelijks oogcontact en kijkt vaak dwars door of langs je heen. Ze zoekt op haar manier wel contact, maar ze lijkt geen onderscheid te maken tussen mensen. Ze laat zich net zo makkelijk door jou troosten, als door mij. Ze vlijt zich net zo makkelijk tegen jou aan als ze moe is, als tegen mij. En reageert niet anders op jou dan op mij, wanneer ze wordt opgehaald van Ilmarinen. Ik betwijfel of Roos mij nog als haar mama ziet en dat doet vreselijk veel pijn.
Maar gisteravond gebeurde er iets bijzonders.....
Zoals iedere avond ging ik voordat ik naar bed ging even bij Roos kijken. Meestal slaapt Roos. Vaak kijk ik even in stilte naar haar, stop ik haar weer goed onder de dekens en sluip zachtjes haar kamer uit. Maar dit keer lag Roos heel stil en wakker in haar bed. Ze keek naar me. Niet door of langs me heen, nee, ze keek echt naar me. Ik opende het deurtje van haar bed en toen ik haar liefdevol over haar bolletje aaide pakte ze mijn hand vast en drukte die tegen haar wang. Meestal leidt ze je hand direct naar haar mond om er mee te spelen, maar nu pakte ze mijn hand 'gewoon' vast. En ze bleef hem stevig vast houden. Toen ik mijn hand terug wilde trekken pakte ze hem nóg steviger vast. Door een warme golf van moederliefde had ik de behoefte om haar dicht tegen me aan te houden. Ik ging op haar bed zitten en nam haar op schoot. En daar bleven we een poosje zitten. In het donker en de stilte. Roos bleef heel rustig tegen me aan zitten. Haar hoofdje tegen mijn borst. Toen ik haar weer terug wilde leggen, sloeg ze haar armpjes om mijn nek en drukte zich stevig tegen me aan. Ze wilde niet terug in bed. Ik probeerde haar nogmaals neer te leggen en ze klampte zich nóg steviger aan mij vast. En toen begon ze heel zielig te huilen. En ik werd overspoeld door een intens gevoel van blijdschap en liefde....
Een jaar geleden zou ik er niet aan toegegeven hebben en had ik haar weer terug gelegd in bed en haar maar even laten huilen. Ze moest immers slapen, het was laat. Maar nu kon ik niet anders dan haar mee naar beneden nemen en Erik te vertellen over dit mooie moment. Het was zo'n zeldzaam, maar gouden moment, waar ik hopelijk nog heeeeeel lang een warm gevoel van krijg als ik er aan denk!
dinsdag 15 april 2014
Korte update Ketogeen dieet
- Laatste EEG geeft onveranderd beeld.... Kut!
- Sinds vorige week zondag heeft Roos weer meer aanvallen (en grotere)
- Ketonen zijn aan hoge kant, dus aanpassingen in dieet (meer koolhydraten)
- Zin om weegschaal uit raam te smijten
- Kan even geen verhoudingstabel meer zien
- Vraag me af of alle inspanning (tijd, energie en kosten) rondom dieet zin heeft met dit resultaat... Is dit het dan?!!!
- Geef moed niet op, maar huilen staat me op moment nader dan lachen.....
Tot zover deze korte update omtrent het Ketogeen dieet.....
- Sinds vorige week zondag heeft Roos weer meer aanvallen (en grotere)
- Ketonen zijn aan hoge kant, dus aanpassingen in dieet (meer koolhydraten)
- Zin om weegschaal uit raam te smijten
- Kan even geen verhoudingstabel meer zien
- Vraag me af of alle inspanning (tijd, energie en kosten) rondom dieet zin heeft met dit resultaat... Is dit het dan?!!!
- Geef moed niet op, maar huilen staat me op moment nader dan lachen.....
Tot zover deze korte update omtrent het Ketogeen dieet.....
donderdag 10 april 2014
Teveel
Teveel is nooit goed, van teveel krijg je last.
Deze week had ik last van teveel. Ik had last van teveel Roos. Niet te veel Roos in fysieke zin, want van lieve Roos krijg ik nooit genoeg, maar van teveel Roos in geestelijke zin. Teveel nadruk op de zorg rondom Roos. Het was ècht niet alleen maar negatief, ook positief, maar het was teveel. En dat vreet energie. Teveel energie!
Afgelopen maandagmiddag had ik eerst voor mezelf een lenzenmeting bij de opticien en direct daarna had ik een gesprek op Ilmarinen over het zorgontwikkelingsplan van Roos. Alles is besproken; hoe ze binnen kwam, waar ze nu staat, waar we aan gaan werken, wat ze nodig heeft. Roos zit er goed op haar plek daar. Ze mag er zijn wie ze is en er wordt goed voor haar gezorgd en naar haar gekeken. We zijn heel blij met Ilmarinen.
Na het gesprek snel naar huis gesjeesd omdat de ergotherapeut langskwam. Samen hebben we gekeken wat Roos en wij op dit moment nodig hebben aan hulpmiddelen en wat er aangeschaft moet worden. Een aanvraag voor een traplift in huis en een aangepast campingbed gaan de deur uit. De ergo gaat op zoek naar een tuigje voor aan de stoel dat ervoor zorgt dat Roos tijdens een aanval niet met haar hoofd op tafel klapt. Verder gaan we kijken naar een aangepaste stoel en staat een aangepaste wandelwagen/buggy op de lijst voor de toekomst. Erg fijn allemaal!
Omdat Roos nu 12 weken met het Ketogeen dieet bezig is, had ze gister weer een EEG om te kijken of het dieet verandering teweeg brengt in haar hoofd. Hulde voor de twee verpleegkundigen die supersnel en als een perfect team het hoofdkapje, de scrubgel, de snoertjes en de gel aanbrachten. Ondanks dat Roos heel moe was, liet ze het allemaal rustig begaan. Helaas ging ze niet slapen (ze willen het liefst ook een meting van de activiteit tijdens de slaap) en op het eind was ze er zo klaar mee dat ze een paar snoertjes los trok.
Omdat ik zeer nieuwsgierig was naar de beelden van de activiteit in Roos haar hoofd, heb ik de mevrouw die de EEG afnam gevraagd of ik de beelden mocht zien. Zij liet mij de vorige EEG (van eind januari) zien en vertelde daar het een en ander over. Eén beeld geeft 12 seconden weer en op de meeste beelden die ik heb gezien was er in die 12 seconden minimaal 1 aanval gemeten. Aanvallen die meestal niet eens zichtbaar zijn voor de buitenwereld, zo legde de vrouw uit. Aanvallen door Roos haar hele hersenen en aanvallen in een bepaald deel van haar hersenen. We wisten natuurlijk al dat Roos veel storing in haar koppie heeft, dat hoort bij Lennox-Gastaut, maar ik vond het echt zeer schokkend om het zwart op wit te zien. Maandag a.s. hebben we weer een Keto controle en horen we meer over deze EEG.
Vandaag belde Afra, een moeder van een zoon die al ongeveer 3 jaar het ketogeen dieet volgt. Zij gaat maandag na de Keto controle het één en ander uitleggen over een rekenprogramma dat we kunnen gebruiken bij het Ketogeen koken en ze neemt wat leuke Ketogene recepten mee. Het was een zeer leuk en fijn gesprek. Herkenning en mooie verhalen over wat het Ketogeen dieet kan doen. Zij vertelde dat het dieet bij haar zoon pas echt goed zijn werk begon te doen na een half jaar. Het geeft me weer wat moed. De afgelopen week zit Roos heel erg hoog in Ketose, dus er zijn alwéér wat aanpassingen geweest. Ze heeft ook weer veel (en grotere) aanvallen en zit dus onder de blauwe plekken van het vallen. Ondank dat we zien dat het dieet iets met Roos doet, vraag ik me regelmatig af "Oké, het doet iets, maar is dìt het dan?!". De moed begon me een beetje in de schoenen te zakken. Dus ik was blij met het telefoontje van Afra.
Ondanks dat het deze week dus niet allemaal negatief was, was het toch teveel. En teveel is nooit goed, van teveel krijg je last. En dat merk ik. Ik ben huilerig en moe. En ik ben niet de enige....
Deze week had ik last van teveel. Ik had last van teveel Roos. Niet te veel Roos in fysieke zin, want van lieve Roos krijg ik nooit genoeg, maar van teveel Roos in geestelijke zin. Teveel nadruk op de zorg rondom Roos. Het was ècht niet alleen maar negatief, ook positief, maar het was teveel. En dat vreet energie. Teveel energie!
Afgelopen maandagmiddag had ik eerst voor mezelf een lenzenmeting bij de opticien en direct daarna had ik een gesprek op Ilmarinen over het zorgontwikkelingsplan van Roos. Alles is besproken; hoe ze binnen kwam, waar ze nu staat, waar we aan gaan werken, wat ze nodig heeft. Roos zit er goed op haar plek daar. Ze mag er zijn wie ze is en er wordt goed voor haar gezorgd en naar haar gekeken. We zijn heel blij met Ilmarinen.
Na het gesprek snel naar huis gesjeesd omdat de ergotherapeut langskwam. Samen hebben we gekeken wat Roos en wij op dit moment nodig hebben aan hulpmiddelen en wat er aangeschaft moet worden. Een aanvraag voor een traplift in huis en een aangepast campingbed gaan de deur uit. De ergo gaat op zoek naar een tuigje voor aan de stoel dat ervoor zorgt dat Roos tijdens een aanval niet met haar hoofd op tafel klapt. Verder gaan we kijken naar een aangepaste stoel en staat een aangepaste wandelwagen/buggy op de lijst voor de toekomst. Erg fijn allemaal!
Omdat Roos nu 12 weken met het Ketogeen dieet bezig is, had ze gister weer een EEG om te kijken of het dieet verandering teweeg brengt in haar hoofd. Hulde voor de twee verpleegkundigen die supersnel en als een perfect team het hoofdkapje, de scrubgel, de snoertjes en de gel aanbrachten. Ondanks dat Roos heel moe was, liet ze het allemaal rustig begaan. Helaas ging ze niet slapen (ze willen het liefst ook een meting van de activiteit tijdens de slaap) en op het eind was ze er zo klaar mee dat ze een paar snoertjes los trok.
Omdat ik zeer nieuwsgierig was naar de beelden van de activiteit in Roos haar hoofd, heb ik de mevrouw die de EEG afnam gevraagd of ik de beelden mocht zien. Zij liet mij de vorige EEG (van eind januari) zien en vertelde daar het een en ander over. Eén beeld geeft 12 seconden weer en op de meeste beelden die ik heb gezien was er in die 12 seconden minimaal 1 aanval gemeten. Aanvallen die meestal niet eens zichtbaar zijn voor de buitenwereld, zo legde de vrouw uit. Aanvallen door Roos haar hele hersenen en aanvallen in een bepaald deel van haar hersenen. We wisten natuurlijk al dat Roos veel storing in haar koppie heeft, dat hoort bij Lennox-Gastaut, maar ik vond het echt zeer schokkend om het zwart op wit te zien. Maandag a.s. hebben we weer een Keto controle en horen we meer over deze EEG.
Vandaag belde Afra, een moeder van een zoon die al ongeveer 3 jaar het ketogeen dieet volgt. Zij gaat maandag na de Keto controle het één en ander uitleggen over een rekenprogramma dat we kunnen gebruiken bij het Ketogeen koken en ze neemt wat leuke Ketogene recepten mee. Het was een zeer leuk en fijn gesprek. Herkenning en mooie verhalen over wat het Ketogeen dieet kan doen. Zij vertelde dat het dieet bij haar zoon pas echt goed zijn werk begon te doen na een half jaar. Het geeft me weer wat moed. De afgelopen week zit Roos heel erg hoog in Ketose, dus er zijn alwéér wat aanpassingen geweest. Ze heeft ook weer veel (en grotere) aanvallen en zit dus onder de blauwe plekken van het vallen. Ondank dat we zien dat het dieet iets met Roos doet, vraag ik me regelmatig af "Oké, het doet iets, maar is dìt het dan?!". De moed begon me een beetje in de schoenen te zakken. Dus ik was blij met het telefoontje van Afra.
Ondanks dat het deze week dus niet allemaal negatief was, was het toch teveel. En teveel is nooit goed, van teveel krijg je last. En dat merk ik. Ik ben huilerig en moe. En ik ben niet de enige....
zaterdag 5 april 2014
Normaal?!
We hebben een feestje bij onze lieve vrienden Martijn en Mathilde. Lente is 12 geworden. Mathilde en ik waren collega's en konden het goed met elkaar vinden. Eerst op het werk, later ook buiten het werk. Martijn en Erik kwamen in onze levens en bleken het ook goed met elkaar te kunnen vinden en Lente en Jasmijn (onze bonusdochters) hebben een soort zusterliefde (de ene keer dikke vriendinnen en de andere keer kunnen ze elkaar niet zien of luchten). Ondanks dat Mathilde en ik veel van elkaar verschillen, hebben we de laatste jaren (haast eng) veel overeenkomsten in onze levens.
De feestjes bij Martijn en Mathilde zijn altijd warm en gezellig. Erik, Jasmijn en ik komen er graag.
We eten heerlijke zelfgebakken taart, Roos eet een ketogene minimuffin en wat afgewogen aardbeien. We kletsen bij met de familie. Roos kruipt met haar helm op door de kamer en sjeest later in haar loopwagen buiten in de tuin. Het is intensief met Roos, maar ze doet het super! Ze houdt het goed vol! Erik en ik wisselen elkaar af in toezicht. Gelukkig lost Martijn ons ook nog even af en gaat gitaar spelen met Roos.
Dan wordt de soep opgediend, maar Roos is moe. Ze trekt het niet meer. En als ze heel moe is, wordt Roos huilerig en boos én is de kans op veel aanvallen groter, dat willen we niet. Dus slaan we de soep af en stappen we in de auto. 'Vroeger' zouden we het campingbedje meegenomen hebben en Roos even op bed gelegd hebben. Maar Roos kan niet meer veilig in het bedje slapen. Ze gaat staan en kukelt over de rand. Ze ziet geen gevaar.
Tranen stromen over mijn wangen als we Ten Boer uit rijden. Ik had zó graag een soepje meegegeten. Niet om de soep, die vast heerlijk was, maar omdat ik gewoon wil dat alles weer 'normaal' is. Maar ons leven wordt nooit meer 'normaal'... dít is nu ons 'normaal' en dat moet wennen.....
De feestjes bij Martijn en Mathilde zijn altijd warm en gezellig. Erik, Jasmijn en ik komen er graag.
We eten heerlijke zelfgebakken taart, Roos eet een ketogene minimuffin en wat afgewogen aardbeien. We kletsen bij met de familie. Roos kruipt met haar helm op door de kamer en sjeest later in haar loopwagen buiten in de tuin. Het is intensief met Roos, maar ze doet het super! Ze houdt het goed vol! Erik en ik wisselen elkaar af in toezicht. Gelukkig lost Martijn ons ook nog even af en gaat gitaar spelen met Roos.
Dan wordt de soep opgediend, maar Roos is moe. Ze trekt het niet meer. En als ze heel moe is, wordt Roos huilerig en boos én is de kans op veel aanvallen groter, dat willen we niet. Dus slaan we de soep af en stappen we in de auto. 'Vroeger' zouden we het campingbedje meegenomen hebben en Roos even op bed gelegd hebben. Maar Roos kan niet meer veilig in het bedje slapen. Ze gaat staan en kukelt over de rand. Ze ziet geen gevaar.
Tranen stromen over mijn wangen als we Ten Boer uit rijden. Ik had zó graag een soepje meegegeten. Niet om de soep, die vast heerlijk was, maar omdat ik gewoon wil dat alles weer 'normaal' is. Maar ons leven wordt nooit meer 'normaal'... dít is nu ons 'normaal' en dat moet wennen.....
woensdag 2 april 2014
De schoenenwinkel
"Goedenmiddag, kan ik u helpen of kijkt u gewoon even rond?"
"Nou, u kunt me wel helpen... Wijken de maten van de Bunnies af, of komen die maten altijd overeen? Mijn dochter heeft al een paar Bunnies maat 24, die zijn nog vrij nieuw, maar ze trapt ze steeds uit."
"Oh, dat is vervelend. Nee, de maten komen overeen hoor."
"Dus ik zou deze gewoon zonder passen mee kunnen nemen en dan passen ze ook?"
"Ja hoor! Die maten komen exact overeen. Het is echt een leuk en fijn schoentje, met een goede pasvorm"
"Belachelijke prijs altijd trouwens voor kinderschoenen....."
"Ja goede kinderschoenen zijn behoorlijk aan de prijs. Maar Bunnies zijn kwalitatief erg goed. Dus u krijgt ook waar voor uw geld."
"Voordeel van die Bunnies zijn dat ze zo soepel en licht zijn. Mijn dochter begint net een beetje met lopen en dan is zo'n goede soepele schoen erg fijn...."
"Huh?! Ze loopt nog niet, maar ze heeft al wel maat 24?!! Dat is ook l....."
(onderbreek haar pissig)
"....... ze heeft een zware vorm van epilepsie en is verstandelijk beperkt!"
(met een rood hoofd en poeslief)
"Oh ja, nee, dan duurt dat vaak wat langer. Wat U natuurlijk ook eerst even zou kunnen doen is bij de schoenmaker langs gaan om te kijken of er een extra oogje bijgezet kan worden op de schoen. Dat scheelt u weer de aanschaf van een dure schoen. En als ik u een tip mag geven; u kunt beter niet naar die schoenmaker hier in de straat gaan, hoor... dat is niet zo'n hele goede...."
"Nou, u kunt me wel helpen... Wijken de maten van de Bunnies af, of komen die maten altijd overeen? Mijn dochter heeft al een paar Bunnies maat 24, die zijn nog vrij nieuw, maar ze trapt ze steeds uit."
"Oh, dat is vervelend. Nee, de maten komen overeen hoor."
"Dus ik zou deze gewoon zonder passen mee kunnen nemen en dan passen ze ook?"
"Ja hoor! Die maten komen exact overeen. Het is echt een leuk en fijn schoentje, met een goede pasvorm"
"Belachelijke prijs altijd trouwens voor kinderschoenen....."
"Ja goede kinderschoenen zijn behoorlijk aan de prijs. Maar Bunnies zijn kwalitatief erg goed. Dus u krijgt ook waar voor uw geld."
"Voordeel van die Bunnies zijn dat ze zo soepel en licht zijn. Mijn dochter begint net een beetje met lopen en dan is zo'n goede soepele schoen erg fijn...."
"Huh?! Ze loopt nog niet, maar ze heeft al wel maat 24?!! Dat is ook l....."
(onderbreek haar pissig)
"....... ze heeft een zware vorm van epilepsie en is verstandelijk beperkt!"
(met een rood hoofd en poeslief)
"Oh ja, nee, dan duurt dat vaak wat langer. Wat U natuurlijk ook eerst even zou kunnen doen is bij de schoenmaker langs gaan om te kijken of er een extra oogje bijgezet kan worden op de schoen. Dat scheelt u weer de aanschaf van een dure schoen. En als ik u een tip mag geven; u kunt beter niet naar die schoenmaker hier in de straat gaan, hoor... dat is niet zo'n hele goede...."
Abonneren op:
Posts (Atom)